تبلیغات
نسیم - برگزیده اشعار وسخنان پند آموز
نسیم
تا سر زلف تو بر دست نسیم افتاده است دل سودا زده از غصه دو نیم افتاده است

بازدید : مرتبه
تاریخ : شنبه 26 دی 1388

 رهی معیری

 

لاله دیدم روی زیـبـای تـوام آمـد به یاد

شعله دیدم سركشی های توام آمد به یاد

سوسن و گل آسمانی مجلسی آراستند

روی و موی مجلس آرای تـوام آمد به یاد

 

 

بود لرزان شعله ی شمعی در آغوش نسیم

لرزش زلف سمن سای توام آمد به یاد

در چمن پروانه ای آمد ولی ننشسته رفت

با حریفان قهر بی جای توام آمد به یاد

 

 

مُردم از درد و نمی آیی به بالینم هنوز

             مرگ خود می بینم و رویت نمی بینم هنوز

بر لب آمد جان و رفتند آشنایان از سرم

              شـمع را نـازم كه می گرید بـه بالینم هنوز

 

.آرزو مُرد و جوانی رفت و عشق از دل گریخت

            غم نمـی گردد جـدا از جان مسكینم هنوز

.روزگاری پا كشید آن تازه گل از دامنم

            گل به دامن می فشاند اشك خونینم هنوز

 

 

چون شمع نیمه جان به هوای تو سوختیم

                      با گریه ساختیم و به پای تو سوختیم

اشكی كه ریختـیـم ، به یاد تو ریختـیـم

                   عمری كه سوختیم ، برای تو سوختیم

 

پروانه سوخت یكشب و آسود جان او

                ما عـمــر هـا ز داغ جـفـای تو سوختیم

دیشب كه یار ، انجمن افروز غـیـر بود

                 ای شمع تا سپیده به جای تو سوختیم

 

 

  فروغ فرخزاد             

 

 

باز هم از چشمه لبهای من

 

تشنه ای سیراب شد سیراب شد

باز هم در بستر آغوش من

رهروی در خواب شد در خواب شد

 

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا میبرم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه خویش

 

بخدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم صد افسوس

که لبم باز برآن لب نرسید

 

 

آن آرزوی گمشده می رقصد

در پرده های مبهم پندارم

 

 

نه امیدی که بر آن خوش دل کنم

نه پیغامی نه پیک آشنائی

نه در چشمی نگاه فتنه سازی

نه آهنگ پر از موج صدائی

                      

لای لای، پسر کوچک من

دیده بربند،که شب آمده است

دیده بربند،که این دیو سیاه

خون به کف،خنده به لب امده است

 

ابوسعید ابوالخیر

. در کـعبه اگر دل سوزی غیر است تو را

 

.                  طاعت همه فسق و کعبه دیر است تو را

. ور دل بـه خـــدا و ســـاکن مــیکده ای

.                  مـی نوش کـه عـاقبت به خیر است تو را

 

. وصـل تو کجا و من مهجور کجا

.                           دردانه کـجا، حـوصله مـور کـجا

. هر چند ز سوختن ندارم باکی

.                            پـروانه کـجا و آتـش طـور کـجا

 

. یـا رب مـــکن از لــطف پـــریشان مـا را

.                     هر چند که هست جرم و عصیان مـا را

. ذات تــو غــنی بــوده و مــا مــحتاجیم

.                     مـحتاج بــه غــیر خـود مــگردان مــا را

 

. گـــر بــر در دیـــر مــی نشانی مــا را

.                        گـــر در ره کـــــعبه مــــیدوانی مــا را

. اینها هـمگی لازمه هـستی مـاست

.                        خـوش آنکه ز خـویش وا رهـانی مـا را

 

. تـا چــند کِــشم غـــصه هـر نـا کـس را

.                      وز خست خـود خاک شـوم هـر کس را

. کـارم بـه دعـا چـو بـر نــمی آید راست

.                      دادم ســه طـلاق ایـن فـلک اطـلس را

 

. یــا رب بــه مــحمد و عــلی و زهـــرا

.                        یــا رب بــه حـسین و حـسن و آل عبا

. کــز لــطف بــر آر حـاجتم در دو سـرا

.                        بــی مــنت خــلق یـا عــلی الا عــلا

 

 سخنان پند آموز .

 

 

 

 

 

امام حسن(ع) درجواب سوال : حلم چیست

؟ خشم فرو خوردن و اختیار خود داشتن ،

 

 

 

امام حسن (ع) : هیچ مردمی با هم مشورت

نکنند جز اینکه به درستی رهبری شوند

 

 

 

امام علی (ع) : هرکس دامنه آرزوهایش

گسترده باشد ، عملش کوتاه و ناچیز گردد

 

هـر كس در كـتابی یا نوشته ای بر من صلوات بنویسد،

تا زمانی كه نام من در آن كتاب است فرشتگان پیوسته

برای او از درگاه حق طلب آمرزش می كنند.

حضرت محمد (ص)

 

هـر كس براى رضا و خوشنودى خداوند ازدواج نماید و

با خویشان خود صله رحم نماید، خداوند او را در قیامت

مفتخر و سربلند مى گرداند.

 

کلمات قصار نهج البلاغه

 

 

در فتنه ها چونان شتر دو ساله باش

 

، نه پشتى داردكه سوارى دهد و نه پستانى تا او را بدوشند

 

 

آن كه جان را با طمع ورزى بپوشاند خود را پُست كرده

و آن كه راز سختى هاى خود را آشكار سازد خود را

خوار كرده ، و آن كه زبان را بر خود حاكم كند

خود را بى ارزش كرده است

  

 

دانش، میراثى گرانبها و آداب ، زیورهاى همیشه تازه

و اندیشه ، آیینه اى شفاف است

 

شهریار

امشب ز شراب شوق او مستم باز

.                            ساقی ندهی پیاله در دستم باز

دیگر به چه رو بخواب بینم رویش

.                             كز دوری او نمردم و هستم باز

 

از یاد تو بر نداشتم دست هنوز

دل هست به یاد نرگست مست هنوز

گر حال مرا حبیب پرسد گوئید

بیمار غمت را نفسی هست هنوز

 

قد تو نه آن سرو روان است كه بود

چشم تو نه آن آفت جان است كه بود

هر چند كه حسن تو نه این بود كه هست

باز آی كه عشق من همان است كه بود

 

تا لاله بكف شراب بیغش گیرد

.                            چون لاله دلم داغ تو مهوش گیرد

بر زلـف جوانان چو وزد باد بهار

.                             بـا یـاد جـوانــی دلـم آتـش گیرد

 

   

 

 




طبقه بندی: برگزیده اشعار وسخنان پند آموز، 
ارسال توسط habib
آرشیو مطالب
نظر سنجی
نظر شما در مورد مطالب این وبلاگ چیست؟





صفحات جانبی
پیوند های روزانه
امکانات جانبی